Το 2011 ήταν ένας χρόνος κάθε άλλο παρά συμβατικός. Που μας έδειξε πως τίποτα δεν μπορεί να θεωρείται δεδομένο. Ήταν έτος επανάστασης αγανακτισμένων πολιτών όπου διαμαρτυρόμενοι ξεχύνονται στους δρόμους της Δύσης εναντίον των σκληρών μέτρων λιτότητας που επιβάλλουν οι δημοκρατικές τους κυβερνήσεις, αλλά και των τυραννικών δικτατοριών στη Μέση Ανατολή.
Στην Ευρωζώνη η κρίση χρέους έγινε πια συστημική και Ευρωπαίοι αξιωματούχοι κατηγορούν το ίδιο το σύστημα δανεισμού για το οικονομικό χάος που εξαπλώνεται ραγδαία σε όλη την Ευρώπη. Η Ελλάδα έγινε για ακόμη μια φορά ο αποδιοπομπαίος τράγος της Ευρώπης, με υψηλόβαθμα οικονομικά στελέχη να δηλώνουν ότι αυτή η χώρα φταίει για την κρίση. Όλο και περισσότερα και πιο σκληρά μέτρα λιτότητας απαιτούνται από κυβερνήσεις που στην κυριολεξία «ξεζουμίζουν» τους πολίτες τους ενώ την ίδια στιγμή τους ευχαριστούν για τις θυσίες που κάνουν. Η κρίση πλέον εξαπλώνεται σε όλη την Ευρωζώνη με την Ισπανία και την Ιταλία να βυθίζονται και αυτές στη λιτότητα και τα επώδυνα μέτρα, ενώ και η Ουγγαρία κάνει αίτηση για βοήθεια από το ΔΝΤ. Χιλιάδες πολίτες βγαίνουν στους δρόμους όλου του κόσμου εις ένδειξη διαμαρτυρίας για την απελπιστική κατάσταση στην οποία βρίσκονται οι χώρες τους. Αγανακτισμένοι πολίτες από την Ισπανία, στην Ελλάδα, στο Βέλγιο και στις ΗΠΑ διαδηλώνουν εναντίον των δημοκρατιών που εφαρμόζουν αντιλαϊκά μέτρα, και συχνά έρχονται σε σύγκρουση με τις αστυνομικές Αρχές. Το κίνημα των Αγανακτισμένων παγκοσμίως μας έδειξε επίσης τη δύναμη και την επιρροή των κοινωνικών δικτύων, αφού από εκεί ξεκίνησε, οργανώθηκε και εξαπλώθηκε η σημασία του κινήματος και της λαϊκής διαδήλωσης, φτάνοντας ακόμα και σε μέρη όπου διαδηλώσεις ήταν σπάνιο φαινόμενο, όπως το Λονδίνο.
Τα ίδια κοινωνικά δίκτυα διαδραμάτισαν επίσης σημαντικό ρόλο στην Αραβική Άνοιξη, του κινήματος για εκδημοκρατισμό του αραβικού κόσμου. Λαϊκές εξεγέρσεις ξέσπασαν εναντίον των τυραννικών καθεστώτων με την πλατεία Ταχρίρ στην Αίγυπτο να πρωτοστατεί στις επαναστάσεις που ξεσπούσαν η μια μετά την άλλη στον αραβικό κόσμο αλλά και στην πρώην Σοβιετική Ένωση.
Σημαδιακό γεγονός της χρονιάς το ότι οι ΗΠΑ κατάφεραν να σκοτώσουν τον ηγέτη της Αλ Κάιντα Οσάμα μπιν Λάντεν, τον οποίο για 10 χρόνια έψαχναν και δεν έβρισκαν, ενώ εν μία νυκτί έδωσαν τέλος στον τρομοκράτη που στοίχειωνε τις ζωές των Αμερικανών. Τέλος εποχής όμως σηματοδότησε και η τελευταία αποστολή της ΝΑΣΑ στο Διάστημα, αφού η οικονομική κρίση επηρέασε ακόμα και τα διαστημικά προγράμματα, κάνοντας έτσι το όνειρο του ανθρώπου να αγγίξει τα αστέρια, όλο και πιο αμυδρό.
Ακόμα και οι καιρικές συνθήκες επαναστάτησαν αφού πλημμύρες (Βραζιλία, Φιλιππίνες), ανεμοστρόβιλοι (ΗΠΑ) και σεισμοί (Νέα Ζηλανδία, Ιαπωνία) κατέστρεψαν σπίτια, χωριά, ακόμα και ολόκληρες πόλεις και εξασθένισαν έτσι την ελπίδα αυτών των ανθρώπων για μια καλύτερη ζωή. Τον μεγαλύτερο αντίκτυπο παγκοσμίως όμως είχε ο μεγάλος σεισμός στη Φουκουσίμα που οδήγησε στην έκρηξη ενός πυρηνικού αντιδραστήρα και αναθέρμανε τις συζητήσεις για τα προβλήματα και τους κινδύνους της πυρηνικής ενέργειας. Το συμβάν αυτό πέρασε το μήνυμα πως κανένα είδος ενέργειας δεν είναι ασφαλές και πως η ανθρώπινη πρόνοια και προετοιμασία μπορεί να αποτελέσει ισχυρό σύμμαχο ενάντια στη δύναμη της φύσης.
Ούτε όμως τα σκάνδαλα έλειπαν από τη χρονιά που φεύγει, όπως το περιβόητο σκάνδαλο του Στρος Καν - του τότε επικεφαλής του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου (ΔΝΤ) και σημαντικού παράγοντα στην αντιμετώπιση της οικονομικής κρίσης - που ο ίδιος ένιωσε την έννοια μιας κρίσης όταν μια καμαριέρα τον κατηγόρησε για σεξουαλική επίθεση και απόπειρα βιασμού. Αργότερα, αφού ο υψηλόβαθμος αξιωματούχος είχε διασυρθεί διεθνώς από τα μέσα ενημέρωσης και αναγκάστηκε να παραιτηθεί από τη θέση του καθώς και από όποιες βλέψεις για τη γαλλική προεδρία, η παραπονούμενη απέσυρε τις κατηγορίες αφού υπήρξαν ασυνέπειες στην κατάθεσή της, δείχνοντας πως για χάρη χρημάτων, πολλά σενάρια καταστρώνονται.
Στους καιρούς που ζούμε, αυτός ο χρόνος μας έδειξε και το πώς οι άνθρωποι φτάνουν στα όριά τους και οδηγούνται σε αποτρόπαιες πράξεις. Ο ψυχοπαθής δολοφόνος του νησιού Ουτόγια στη Νορβηγία απέδειξε ακριβώς αυτό. Το πόσο εύκολα μπορεί κάποιος να αφαιρέσει μια ζωή, το αποτέλεσμα μιας κοινωνίας διεφθαρμένης από την ασυδοσία και τον ατομικισμό. Και το πώς μια τέτοια πράξη συγκλονίζει χώρες ολόκληρες.
Τελικά, ίσως όντως να είναι τα λεφτά που κάνουν τη γη να γυρίζει. Γιατί όλος αυτός ο χρόνος επικεντρώθηκε κατά πολύ μεγάλο μέρος σε αυτά. Στο πως δεν υπάρχουν, στο πόσα χρωστάει ο καθένας, στο πόσα έχει καταχραστεί ή κερδίσει ο άλλος και στο πόσα μπορεί να κλέψει ένας άλλος. Ακόμα και οι υλικές ζημιές σε λεφτά μετριούνται. Και ο κόσμος άρχισε να χάνει πια επαφή με τα όλα όσα έχουν πραγματική σημασία: την ίδια τη ζωή. Γιατί τα λεφτά δεν θα τα πάρουμε μαζί μας, και στο τέλος αυτό που μας μένει είναι μονάχα η αξιοπρέπειά μας, αλλά ακόμη και αυτή μετριέται με χρήματα.