Εκλογές… Φέισμπουκ

Κυριακάτικη Καθημερινή 16 Ιανουαρίου 2011

Του ΝΙΚΟΛΑ ΚΑΡΥΔΗ

Το πολιτικό μας τσίρκο άρχισε να μετακομίζει στο Facebook. Επίδοξοι υποψήφιοι βουλευτές κτίζουν συστηματικά τα προφίλ τους, ανεβάζουν φωτογραφίες, επιλέγουν στρατηγικά τα ‘likes’ τους, τελειοποιούν ατάκες για τα ‘walls’ τους με το ένα μάτι πάντα στον μετρητή των ‘φίλων’ τους.
Μετά την βραχύβια έξαρση των blogs και των πολιτικών ιστοσελίδων στις βουλευτικές εκλογές του 2006 αλλά κυρίως μετά την επιτυχή αξιοποίηση των κοινωνικών δικτύων από τον Μπαράκ Ομπάμα το 2008 ήταν αναμενόμενο ότι και οι δικοί μας πολιτικοί θα καβαλλούσαν το νέο κύμα.
Το 2007 ο Chris Hughes, επικεφαλής της διαδικτυακής ομάδας του αμερικανού προέδρου και μέλος του πυρήνα του Mark Zuckerberg, ιδρυτή του Facebook, δημιούργησε δύο ιστοσελίδες. Την κεντρική BarrackObama.com και το MyBO (My Barrack Obama) μέσω της οποίας ‘φίλοι’ του υποψήφιου κρατούσαν επαφή μαζί του, λάμβαναν τα σχόλια του για την εκστρατεία αλλά, κυρίως, επικοινωνούσαν μεταξύ τους και οργάνωναν συναντήσεις και εκδηλώσεις υπέρ του. Ο διαδικτυακός χώρος γέμισε με ‘κοινότητες υποστηρικτών’ του υποψήφιου προέδρου οι οποίες πάγωσαν δημοσκόπους και συμβατικά μέσα ενημέρωσης.
Μέχρι το τέλος της εκστρατείας οι ‘φίλοι’ του Ομπάμα είχαν δημιουργήσει 2 εκατομμύρια προφίλ, είχαν οργανώσει 200,000 εκδηλώσεις, ανέβασαν 400,000 blogs και κατάφεραν να μαζέψουν $30 εκατομμύρια για την εκστρατεία μέσω 70,000 προσωπικών σελίδων που δημιούργησαν.
Μια τέτοια προοπτική φαίνεται απομακρυσμένη για τα δεδομένα και την κλίμακα της Κύπρου όπου καλά ριζομένες νοοτροπίες και παραδοσιακές μεθόδοι πολιτικής επικοινωνίας δύσκολα αλλάζουν. ¨Ομως, εκεί που το Facebook έχει τη δυνατότητα να κάνει την διαφορά είναι στην μάχη εναντίον του κόμματος της αποχής, τους νέους. Το Facebook και η έξυπνη αξιοποίηση του ίσως κατορθώσουν να κινήσουν την περιέργεια της γενιάς που ζει και αναπνέει μέσα από τους υπολογιστές και τις εφαρμογές τους.
Θα πείτε ποιος νέος θα ενδιαφερθεί για τις απόψεις πολιτικού για συνταγματικές ρυθμίσεις ομοσπονδιακών δομών ακόμα και στο Facebook; Θα τον προσελκύσει όμως το προφίλ του πολιτικού ο οποίος εκμυστηρεύεται ότι ακούει το τάδε τραγούδι του τάδε Χ-φακτοριοποιημένου τραγουδιστή το οποίο ο νέος έχει ήδη κατεβάσει στο δικό του i-pod, ή, ακόμα, το σχόλιο του πολιτικού στο Facebook για την απόδοση της ομάδας του στον απογευματινό ποδοσφαιρικό αγώνα. Είτε μας αρέσει έιτε όχι οι αλλαγές στον τρόπο επικοινωνίας έχουν φέρει και αλλαγές στο περιεχόμενο της επικοινωνίας.
Φυσικά, η κουλτούρα της δικτύωσης φέρνει μαζί της και δύσκολα ερώτηματα. Είναι πράγματι τα προφίλ του καθενός αληθινά; Είναι δυνατό κάποιος να έχει χίλιους και βάλε φίλους και σε τι είδους σχέση παραπέμπει αυτή η νέα μορφή virtual φιλίας;
Από την μια ο ψηφοφόρος θα διερωτηθεί: είναι το προφίλ-παρέλαση του υποψήφιου αυθεντικό ή μήπως συγκάληψη μασκαρεμένη ως φουλ διαφάνεια; Και επειδή ζούμε στην Κύπρο θα υπάρξουν και εκείνοι οι οποίοι θα διερωτηθούν αν αυτή η virtual φιλία είναι αξιοποιήσημη ως μέσο για καμμιά θέση σε κανέναν ημικρατικό. Αν ναι, τι λέει το πρωτόκολλο για το πόσο χρόνο μετά από την επιβεβαίωση της φιλίας σου με τον πολιτικό στέλνεις request για ‘χάρη’;
Τα ερωτήματα είναι εξίσου βασανιστικά αν είσαι ο πολιτικός. Ποιοί από τους φίλους σου είναι και εν δυνάμει ψηφοφόροι σου; Πόσοι φίλοι σου είναι και φίλοι των ανταγωνιστών σου; Τα πράγματα θα γίνουν πιο περiπλοκα ανάμεσα σε μάχες ομόσταυλων πολιτικών. Κάντε fast forward στις αναμετρήσεις της Λευκωσίας και της Λεμεσού ανάμεσα στους εσωκομματικούς υποψήφιους του Δημοκρατικού Συναγερμού ή του Δημοκρατικού Κόμματος. Φίλος του Α υποψήφιου είναι μάλλον και δηλωμένος φίλος του Β. Που θα πάει όμως η ψήφος του;
Χωρίς αμφιβολία το Facebook έχει αλλάξει το τρόπο που συναναστρέφονται οι πολίτες μεταξύ τους αλλά και τον τρόπο που θα αντιμετωπίζουν τους πολιτικούς. Έχει ρουφήξει τον χρόνο που ο κόσμος αφιέρωνε σε άλλα μέσα δίδοντας του την δυνατότητα προβολής, έκφρασης άποψης και ιδεών εκεί που αυτή υπήρχε μόνο στα πηγαδάκια της καθημερινότητας.
Η αποτελεσματικότητα των κοινωνικών δικτύων δημιούργησε και μια προσδοκία επανάστασης που θα ρύθμιζε την σχέση μεταξύ της πολιτικής εξουσίας και της λαικής βούλησης προς όφελος του πολίτη. Στην πραγματικότητα βρισκόμαστε σε μια θολή μεταβατική φάση. Μπορέι να είναι παρακινδυνευμένη η σκέψη, αλλά στην ουσία εκείνο που έχει συμβεί είναι ότι τα δίκτυα αποτελούν πλέον μια πλατφόρμα που ανοίγει την δυνατότητα σε όλους να λειτουργήσουν ως να είναι πολιτικοί.
Ο πολίτης δεν χρειάζεται πρόσβαση στο τηλεοπτικό σταθμό ή στις σελίδες της εφημερίδας για να μεταδώσει την άποψη του. Τώρα σερφάρει, παρεμβαίνει και επηρεάζει, γράφει blog και πολλαπλασιάζει φίλους, ξεκινά εκστρατείες και, κυρίως, τρομάζει εκείνους που ακόμα μπορεί να νομίζουν ότι έχουν τον έλεγχο στην διαμόρφωση πολιτικής.

This e-mail address is being protected from spambots. You need JavaScript enabled to view it